Bogdan Kmelnitskíj

Höfuðsmaður úkraínskra kósakka (1596-1657)

Bogdan Zínóvíj Mikhaílóvitsj Kmelnitskíj (úkraínska: Богдан Хмельницький; 27. desember 1595 – 27. júlí 1657) var stjórnmála- og hernaðarleiðtogi úkraínskra kósakka í þáverandi pólsk-litháíska samveldinu. Kmelnitskíj leiddi uppreisn gegn pólska aðlinum árið 1648 og stofnaði sjálfstætt höfuðsmannsdæmi á landsvæði sem nú er í Úkraínu. Síðar hallaði hann sér að rússneska keisaradæminu og samþykkti árið 1654 að sverja Rússakeisara hollustu sína með Perejaslav-sáttmálanum.

Skjaldarmerki Abdank-ætt Höfuðsmaður Úkraínu
Abdank-ætt
Bogdan Kmelnitskíj
Bogdan Kmelnitskíj
Богдан Хмельницький
Ríkisár 30. janúar 16486. ágúst 1657
Fæddur27. desember 1595
 Subotiv, pólsk-litháíska samveldinu
Dáinn6. ágúst 1657 (61 árs)
 Tsjíhírín, höfuðsmannsdæmi kósakka
GröfIllinska-kirkjunni í Subotiv
Undirskrift
Konungsfjölskyldan
Faðir Mikhaíló Kmelnitskíj
Móðir Óþekkt
EiginkonaHanna Somko
Helena Czaplińska
Hanna Zolotarenko
BörnTýmisj, Júríj, Gregoríj, Ostap, Katrín, Stepanída, Elena, María

Eftir dauða Kmelnitskíj varð til eins konar þjóðsagnahefð í kringum hann. Hann varð að baráttutákni kósakka og að úkraínskri þjóðhetju. Valdatíð hans er þó jafnframt alræmd fyrir ofsóknir gegn Pólverjum, kaþólikkum og sérstaklega Gyðingum. Nokkrir tugir þúsunda þeirra voru drepnir af stjórn Kmelnitskíj.

ÆviágripBreyta

Bogdan Kmelnitskíj var af aðalsættum og talið er að hann hafi fæðst í miðhluta Úkraínu í Tsjíhírín. Faðir hans var í þjónustu Stanisław Żółkiewski, höfuðsmanns pólsku krúnunnar, og fékk hjá honum lénsyfirráð yfir Subotiv árið 1617. Bogdan Kmelnitskíj nam hjá jesúítum í Lviv og líklega í Kraká.

Árið 1620 barðist Kmelnitskíj í orrustunni við Cecora á móti her Tyrkjaveldis. Faðir hans var drepinn í orrustunni og Kmelnitskíj var tekinn til fanga. Í fangavistinni lærði hann tyrknesku og tatarísku.

Árið 1637 varð Kmelnitskíj herritari kósakka sem voru skráðir til herþjónustu og fékk síðan hundraðsdeild kósakka undir sína stjórn. Hann tók upp lifnaðarhætti venjulegs kósakkahöfðingja en lenti í deilum við þorpsöldung (starosta) sem leiddi til þess að sonur Kmelnitskíj var drepinn, aðeins tíu ára.

Kmelnitskíj ákvað að ná fram hefndum og leitaði sér hælis meðal Zaporisjakósakka. Hann varð síðan höfuðsmaður þeirra árið 1648 með aðstoð Tatara frá Krímkanatinu.

Uppreisn Kmelnitskíj (1648-1649)Breyta

Árið 1648 blés Kmelnitskíj til uppreisnar meðal rétttrúaðra úkraínskra bænda á móti yfirráðum pólskra, kaþólskra aðalsmanna og embættismanna þeirra, sem gjarnan voru Gyðingar. Nokkrar uppreisnir höfðu áður verið gerðar í Úkraínu, en í þetta sinn spratt upp úr henni frelsisstríð vegna trúarbragða-, samfélags- og þjóðernisdeilna sem höfðu gerjast á úkraínskri grundu.[1]

Uppreisn Kmelnitskíj breiddist út um alla Úkraínu og hann safnaði um 8.000 manna liði að baki sér. Uppreisnarherinn vann nokkra hernaðarsigra gegn Pólverjum, sem meðal annars voru leiddir af furstanum Jeremi Wiśniowiecki, lénshöfðingja Úkraínu.

Fyrsta hluta stríðsins lauk með friðarsáttmála í Zboriv, þar sem gengið var að ýmsum kröfum kósakka. Með samningnum var höfuðsmannsdæmi kósakka stofnað en bardagar brutust brátt út á ný.

Bandalagið við RússaBreyta

Á næstu árum snerist gangur stríðsins gegn úkraínsku kósökkunum, sem leiddi til þess að þeir glötuðu mörgum þeim fríðindum sem þeir höfðu áunnið sér með Zboriv-sáttmálanum. Kmelnitskíj sneri sér því til Alexis Rússakeisara og sannfærði kósakka með nokkrum erfiðum að sverja honum hollustu sína gegn vernd hans. Bandalagið var formfest árið 1654 með Perejaslav-sáttmálanum.

Rússar tóku sér smám saman meiri stjórn í höfuðsmannsdæminu en Kmelnitskíj hafði gert ráð fyrir, sem leiddi til þess að hann reyndi þeirra í stað að semja um bandalag við Svía.[2] Tilraunir hans til að vingast við Svía báru ekki árangur.

DauðiBreyta

Þann 22. júlí 1657 fékk Kmelnitskíj heilablóðfall sem lamaði hann.[3] Hann lést tæpri viku síðar, þann 27. júlí 1657. Jarðarför hans var haldin þann 23. ágúst í Subotiv.

Fyrir dauða sinn hafði Kmelnitskíj búið svo um hnútana að höfuðsmannstignin skyldi ganga í erfðum til afkomenda hans og hafði útnefnt son sinn, Júríj, erfingja. Júríj var enn ólögráða og þótti ekki mikill stjórnskörungur og því ákváðu kósakkar í október 1657 að setja hann af og kusu úkraínska aðalsmanninn Ívan Víhovskíj nýjan höfuðsmann.[4]

Fjöldamorð og pogromBreyta

Mörg pogrom áttu sér stað í Úkraínu á valdaárum Kmelnitskíj. Fjöldamorð voru framin gegn Pólverjum, kaþólikkum sem vændir voru um villutrú og þeim sem sakaðir voru um að hafa reynt að breiða út pólska menningu. Gyðingar höfðu verið helstu fjárhagslegu milligöngumenn milli valdastéttarinnar og bændanna.[5] Við þetta bættist trúarlegt gyðingahatur og notkun Gyðinga sem blóraböggla.

Ofbeldi gegn Gyðingum lagði fjölda samfélaga þeirra í Úkraínu í rúst svo að aðeins stóðu eftir kjarnasamfélög í Volhyníu, Litháen og Póllandi.[6][7]

Ýmsir samtímarithöfundar lýstu blóðugum atvikum og mikilli grimmd frá þessum tíma. Í verkinu Botn hyldýpisins kallaði rabbíninn Nathan Nata Hannover, sem varð sjálfur vitni að atburðunum, Kmelnitskíj „ofsækjandann“ og lýsti því hvernig Gyðingar hefðu verið drepnir, neyddir til að gangast undir kristna trú, eða þeir seldir í þrældóm í Konstantínópel.[8]

Skáldsaga Isaacs Bashevis Singer, Satan í Goraj, sem kom út árið 1933, hefst á sögulegri frásögn af ofsóknum og drápum á Gyðingum í Úkraínu frá 1648 til 1649.[9] Í kvörtunarbréfi frá badkhn (hefðbundnum skemmtikrafti í brúðkaupum Gyðinga) sem hefur varðveist er jafnframt kvartað yfir morðum og ofsóknum af hálfu Kmelnitskíj.[9]

Tala Gyðinga sem voru drepnir á þessum tíma er breytileg eftir heimildum. Fræðimaðurinn Shaul Stampfer miðar við 40.000,[6] sagnfræðingurinn Henri Minczeles miðar við 50.000 til 60.000 og Elias Tcherikower við 80 til 100.000.[10][11][12]

 
Kirkjan í Subotiv, sem Kmelnitskíj lét byggja og þar sem hann er grafinn.

Söguleg arfleifð Bogdans KmelnitskíjBreyta

 
Stytta til heiðurs Bogdan Kmelnitskíj í Kænugarði.
 
Bogdan Kmelnitskíj.

Bogdan Kmelnitskíj lék mikilvægt hlutverk í sögu Austur-Evrópu. Hann hafði ekki einungis mikil áhrif á framtíð Úkraínu, heldur á valdajafnvægi í austurhluta heimsálfunnar.

Frá sjónarhóli Úkraínumanna er gjarnan litið á Kmelnitskíj sem landsföður sem ruddi veg Úkraínu í átt að sjálfstæði. Með Zboriv-sáttmálanum varð Úkraína að sérstöku landi sem höfuðsmannsdæmi kósakka. Herdeild í Alþýðulýðveldinu Úkraínu var nefnd eftir Kmelnitskíj þann 1. maí 1917 og frá sjálfstæði Úkraínu árið 1991 hafa myndir af Kmelnitskíj verið á úkraínskum peningaseðlum. Hérað í Úkraínu er jafnframt nefnt eftir honum.

Rússar hafa hyllt Kmelnitskíj fyrir að endursameina landsvæði hinna fornu Kænugarðs-Rússa með því að skrifa undir Perejaslav-sáttmálann. Rússneska keisaradæmið í Moskvu gerði tilkall til sögulegrar arfleifðar hinna fornu furstadæma Austur-Slava í Garðaríki. Kmelnitskíj er því litinn jákvæðum augum í rússneskri sagnahefð, en ekki af sömu ástæðum og í Úkraínu. Í sovéskri sagnahefð var hann einnig sýndur í jákvæðu ljósi sem táknmynd „bræðralags“ milli „frændþjóðanna“ Rússlands og Úkraínu. Heiðursorða í rússneska hernum, orða Bogdans Kmelnitskíj, var því nefnd honum til heiðurs.

Pólverjar kenna Kmelnitskíj fyrir hnignun á pólskum áhrifum í Evrópu. Í pólskri sagnahefð er uppreisn Kmelnitskíj einn af upphafspunktum hnignunartímabils sem kallað er „syndaflóðið.“ Hnignun Póllands á þessum tíma leiddi til skiptinga landsins á 18. öld. Kmelnitskíj er því kunnur í pólskri sagnahefð og birtist sem persóna í nútímaskáldverkum eins og þríleiknum Með báli og brandi eftir Henryk Sienkiewicz.

Þar sem Kmelnitskíj er ábyrgur fyrir einu versta fjöldamorði Gyðinga í sögu Evrópu er hann litinn mjög neikvæðum augum í sagnahefð þeirra.

HeimildirBreyta

  • Iaroslav Lebedynsky (2008). Ukraine, une histoire en questions (franska). Paris: L'Harmattan. ISBN 978-2-296-05602-2..
  • Prosper Mérimée (2007). Bogdan Chmielnicki (franska). Paris: L'Harmattan. bls. 294. ISBN 978-2-296-02965-1.
  • Iaroslav Lebedynsky, Les Cosaques, Une société guerrière entre libertés et pouvoirs - Ukraine - 1490-1790, Paris, Errance, « Civilisations et cultures », 2004 ISBN 2 87772-272-4

TilvísanirBreyta

  1. Lebedynsky 2008, p. 107.
  2. Iaroslav Lebedynsky 2008, p. 116
  3. Mykhaïlo Hrouchevsky, Illustrated History of Ukraine, BAO, Donetsk, 2003, bls. 330.
  4. Francis Dvornik, Les Slaves, Éditions du Seuil, Paris 1970, bls. 855.
  5. Iaroslav Lebedynsky 2008, p. 111
  6. 6,0 6,1 Shaul Stampfer (1. maí 2003). „What Actually Happened to the Jews of Ukraine in 1648?“. Jewish History (enska). 17: 207–227. doi:10.1023/A:1022330717763. ISSN 1572-8579. Sótt 12. ágúst 2020.
  7. Samuel Totten. Enseigner le génocide: problèmes, approches et ressources, édition de l'ère de l'information, 2004, ISBN 1-59311-074-X , p. 25.
  8. „Le fond de l'abime : les Juifs dans la tourmente des guerres cosaco-polonaises 1648-1650 / Nathan Nata Hannover, présentation, traduction, notes par Jean-Pierre Osier“. www.nli.org.il (enska). The National Library of Israel. 1683. Sótt 28. febrúar 2022.
  9. 9,0 9,1 Carole Ksiazenicer-Matheron (2002). „Messianisme et intertextualité dans La corne du bélier, d'Isaac Bashevis Singer“. Raisons politiques. 8 (4): 81. doi:10.3917/rai.008.0081. ISSN 1291-1941.
  10. Heimildir þar sem miðað er við dráp 100.000 Gyðinga:
    • Chronologie du judaïsme 1618–1770 , CBS News. Consulté le 13 mai 2007.
    • . Oscar Reiss. Les Juifs en Amérique coloniale , McFarland & Company, 2004, ISBN 0-7864-1730-7
    , bls. 98–99. , bls. 352. , bls. 219.
    • Samuel Totten. Enseigner le génocide: problèmes, approches et ressources , édition de l'ère de l'information, 2004, ISBN 1-59311-074-X
    , bls. 25.
    • Cara Camcastle. Le côté le plus modéré de Joseph De Maistre: points de vue sur la liberté politique et l'économie politique , McGill-Queen's Press, 2005, ISBN 0-7735-2976-4
    , bls. 26.
    • Colin Martin Tatz. Avec l'intention de détruire: Réflexions sur le génocide , Verso, 2003, ISBN 1-85984-550-9
    , bls. 146.
    • Mosheh Weiss. Une brève histoire du peuple juif , Rowman et Littlefield, 2004, ISBN 0-7425-4402-8
    , bls. 193.
  11. Chanes, Jerome A. (2004). Antisemitism (enska). ABC-CLIO. bls. 56. ISBN 978-1-85109-497-4. OCLC 270457318. Sótt 12. ágúst 2020.
  12. Histoire de la Lituanie. Un millénaire, sous la direction d'Yves Plasseraud, Édition Armeline, Crozon, 2009, bls. 194.