Munur á milli breytinga „Ítalska nýraunsæið“

m
ekkert breytingarágrip
m
m
Helstu einkenni ítalska [[nýraunsæi]]sins voru sögur af alþýðufólki, yfirleitt settar fram með stuttum laustengdum atriðum, með áherslu á tilfinningar fremur en pólitískan boðskap, tökur á raunverulegum stöðum (ekki í kvikmyndaveri), ómenntaðir leikarar í aukahlutverkum og jafnvel aðalhlutverkum, notkun venjulegs talmáls og heimildarmyndastíll í kvikmyndatöku. Með því að notast við [[talsetning]]u var hægt að skapa breiða [[sviðsetning]]u með mörgu fólki í mynd í einu. Með þessum hætti reyndu leikstjórarnir að skapa [[raunsæi|raunsæja]] mynd af ítölsku samfélagi eftirstríðsáranna sem einkenndist af [[atvinnuleysi]] og [[fátækt]].
 
UmÍtalska leiðnýraunsæið ogvar efnahagsástandiðnátengt samfélagsaðstæðum á Ítalíu eftirstríðsáranna og um leið og efnahagsástandið batnaði upp úr 1950 tóku vinsældir nýraunsæisins að dala. Fyrstu kvikmyndir [[Federico Fellini|Fellinis]] voru í þessum anda en í talsvert ólíkum stíl og með ''[[La dolce vita]]'' 1960 sagði hann alveg skilið við nýraunsæið með sögum af næturlífi fræga fólksins í [[Róm]]. Ítalska nýraunsæið hafði samt gríðarleg áhrif á ítalska kvikmyndagerð um langt skeið og var einn af áhrifavöldum [[listræn kvikmynd|listrænu kvikmyndanna]] og [[franska nýbylgjan|frönsku nýbylgjunnar]] á 7. og 8. áratugnum. Sumir af leikstjórum ítalska nýraunsæisins gerðu sínar bestu myndir löngu síðar.
 
{{stubbur|kvikmynd}}