Opna aðalvalmynd

Breytingar

m
ekkert breytingarágrip
Þegar [[Viktor Emmanúel 2.]] lést [[1878]] átti Crispi þátt í því sem innanríkisráðherra í [[þriðja ríkisstjórn Depretis|þriðju ríkisstjórn Depretis]] að skapa konungsvaldinu traustari grundvöll, sjá til þess að konungurinn yrði grafinn í sérstöku grafhýsi í Róm, en ekki fluttur til [[Savoja]] og að eftirmaður hans tæki upp nafnið [[Úmbertó 1.]] konungur Ítalíu, en ekki Úmbertó 4. af Savoja. Hann átti einnig þátt í því, þegar [[Píus 9.]] lést, að sannfæra ráðsnefnd páfa um að halda fund sinn í Róm og samþykkja þannig í reynd lögmæti yfirtöku höfuðborgarinnar.
 
[[1887]], þegar hann var orðinn forsætisráðherra fyrir vinstrimenn á þingi, stofnaði hann til persónulegra tengsla við [[Otto von Bismarck]] og mótaði utanríkisstefnu sína út frá bandalagi[[Þríveldabandalagið|Þríveldabandalaginu]]: varnarbandalagi Ítalíu, [[Austurríki-Ungverjaland|Austurríkis-Ungverjalands]] og [[Þýskaland]]s [[1882]].
 
Róttækir stuðningsmenn Crispis studdu hann nú ekki lengur en hægrimenn studdu stjórnina til [[1891]]. Crispi beitti hörku gegn uppþotum og mótmælum og féll þannig í kramið hjá borgarastéttinni. Þegar [[fyrsta ríkisstjórn Giolittis]] virtist óhæf til að berjast gegn uppþotum var Crispi beðinn um að taka aftur við stjórninni. Í kosningunum [[1895]] fékk Crispi mikinn meirihluta en ósigurinn við [[Adúa]] í [[Austur-Afríkuherförin]]ni ári síðar varð til þess að hann sagði af sér.