Munur á milli breytinga „Hið íslenska bókmenntafélag“

Árið 1813 kom danski málfræðingurinn [[Rasmus Kristján Rask]] til Íslands. Eftir veru sína á landinu taldi hann ljóst að ekki yrði talað íslenskt orð í Reykjavík að hundrað árum liðnum og tungan útdauð með öllu í landinu eftir 200 ár. Taldi hann vænlegast að stofna félag meðal Íslendinga, sem skyldi efla og styðja bókmenntir þeirra, vera til varnar og viðhalds íslenskrar tungu og styrkja almenna menntun. Í samráði við biskup samdi Rask boðsbréf árið 1815, þar sem gerð er grein fyrir hversu hinu fyrirhugaða félagi skuli vera háttað, það var síðan sent til allra prófasta landsins. Áður en [[Rasmus Kristján Rask]] fór af landinu hafði hann mælst til þess við séra [[Árni Helgason (f. 1777)|Árna Helgason]] að hann tæki að sér að verða forseti félagsins.
 
Eftir að [[Rasmus Kristján Rask]] kom aftur til Kaupmannahafnar, átti hann frumkvæðið að því að stofnað væri sams konar félag og hið íslenska, sem bæði Íslendingar í Kaupmannahöfn og Danir gengju í. Á fundi í [[Þrenningarkirkjan|Þrenningarkirkjunni]] í Kaupmannahöfn, hinn 30. mars 1816 var félagið formlega stofnað í Danmörku. Eftir að forsvarsmenn félagsins á Íslandi, einkum séra [[Árni Helgason (f. 1777)|Árni Helgason]], spurðu af stofnun félagsins í Danmörku kölluðu þeir menn til fundar í Reykjavík 1. ágúst 1816. Þar var lagt fram lagafrumvarpið sem komið fram á fundinum í Kaupmannahöfn en ályktun um það var frestað til næsta fundar. Sá fundur var haldinn 15. ágúst 1816 í Reykjavík og þar var samþykkt lagafrumvarpið og um leið ákveðið að félögin skyldu sameinast og vera tvær deildir í einu félagi er heita skyldi Hið íslenska bókmenntafélag. Þá fyrst er unnt að segja að félagið væri að fullu stofnað, ekkiþótt varekki þóværi endanlega frá lögum gengið fyrr en árið 1818.
<ref>Sigurður Líndal, ''Hið íslenska bókmenntafélag - Söguágrip'' (1969) : 13-19</ref>.
 
Óskráður notandi